Forum 12 Kroków

[wojtal]

żyć teraźniejszością - mój Boże, tak bardzo pragnę żeby to się wreszcie urzeczywistniło. Czyż mój umysł nie wydobrzał jeszcze na tyle, aby pozbyć się starych schematów myślenia? od 9 miesięcy miałem może takie kilka dni, że czułem że żyję tu i teraz. może powinienem spojrzeć wstecz, aby dowiedzieć się co takiego robiłem, aby tak się czuć? Jak sięgam pamięcią, to życie tu i teraz zawsze było mi obce. lęk przed przyszłością, rozpamiętywanie przeszłości... strasznie zmęczyłem się sobą przez te 34 lata, sam już nie wiem czego się chwycić... studiuję ostatnio opracowania kroków, jest we mnie tyle niepewności. modliłem się dziś w kościele, wierzę że Bóg z dnia na dzień będzie mi objawiał jak mam kierować swoim życiem

[Edyta b.]

Żyję "tu i teraz". To poczucie pojawiło się tak namacalnie w Trzecim Kroku i trwa.
Jest też wywoływane moim skupieniem na tej chwili, pracą. Nic samo nie przychodzi.
Np kiedy z kimś rozmawiam jestem z tą osobą, nie błądzę myślami gdzie indziej.
Jeśli są takie chwile, że gdzieś wybiegam, zaraz wracam.
Poza tym taki stan wiążę się z odpowiedzialnością za siebie. Bo to, co zbuduje dzisiaj, mogę utrwalać jutro, cały czas patrząc jednak na szczyt. W bardzo starej księdze kiedyś przeczytałam: "łatwo jest powiedzieć: nie będę ambitny, lecz nie tak łatwo powiedzieć: gdy Mistrz spojrzy me serce, znajdzie je czystym do dna". Aby z miłości to robić, dla samej drogi, bez oczekiwań na nic. Choć spotyka mnie tyle nagród, każdego dnia. W wielu chwilach tego dnia.

Jest taki krok w programie, w którym teraz jestem, że wracam do przeszłości, do moich czynów, czuje innych..patrzę innymi oczami. Póżniej, kiedy przychodzi spokój jestem wdzięczna, że mogę za życia, bo jest możliwość zmian, zadośćuczynienia. Pewnie i tak bym to zrobiła, kiedyś... spojrzała na siebie w Prawdzie, ale bez tej największej szansy, rozliczenia się z przeszłością.
Cały czas wierzę w tą obietnicę wolności od przeszłości, chociaż teraz to już jest
naturalna powinność.